Expositie Hoofdboek verwelkomt 25.000e bezoeker

Duizenden mensen brachten sinds de officiële opening eind november inmiddels een bezoek aan de expositie ‘1 vrouw, 100 hoofddoeken’ in het Centraal Museum Utrecht. Deze week bezocht de 25.000e bezoeker de 100 indrukwekkende portretten van de door Sander Stoepker gefotografeerde Boutaïna Azzabi. Francis van der Meer uit Heemstede was de gelukkige en werd vanochtend door de makers van Hoofdboek in het museum in het zonnetje gezet. De reacties op de expositie zijn unaniem: Hoofdboek laat een ander gezicht zien van hoofddoekdraagsters. Centraal Museum Utrecht heeft dan ook besloten om de expositie te verlengen tot 1 april.

Hoofdboek nu ook verkrijgbaar in de horeca

Hoofdboek als eerste eenmalige magazine opgenomen in de leesportefeuille

Liefhebbers van het project Hoofdboek kunnen nu ook in hun favoriete kroeg of eetcafé genieten van de prachtige foto’s van fotograaf Sander Stoepker. Sinds dit weekend ligt het gelijknamige magazine namelijk bij 1.000 horecagelegenheden op de leestafel naast onder meer Viva, Vrij Nederland en Elegance. Hoofdboek is het eerste eenmalige magazine dat distributeur Plancius heeft opgenomen in de wekelijks wisselende leesportefeuille. Bovendien prijken de indrukwekkende foto’s van het model Boutaïna Azzabi op 120.000 gratis Boomerang kaarten.

Trouwen to show off

We kunnen ons altijd afvragen in hoeverre we iets doen omdat we het echt leuk vinden of omdat we indruk op anderen willen maken. In New York, waar de hipste en meest ontwikkelde mensen ter wereld schijnen te wonen, draait veel, zo niet alles, om imago en netwerken. Zo heeft The New York Times een speciale pagina gewijd aan bruiloften en andere vieringen. Hierop kun je onder meer spotten wie van de high society elkaar recentelijk het jawoord hebben gegeven. Dit zorgt natuurlijk voor een enorme druk om dé bruiloft van het jaar te geven.

Het Nationale Hoofddoek Onderzoek

“Beeldvorming strookt niet met realiteit”

Draagsters van een hoofddoek zijn blij met de resultaten van het Nationale Hoofddoek Onderzoek, uitgevoerd door Motivaction. Maar er is ook verontwaardiging over de uitkomsten. Het beeld dat de Nederlanders hebben van de hoofddoek en hun draagsters staat namelijk mijlenver van de realiteit. ,,Nederlanders kunnen nu nooit meer zeggen dat ze het niet wisten,’’ zei een hoofddoek dragende moslima desgevraagd.

Hoofddoek groeit uit tot fashion-item

Nederlandse moslima’s zien het liefst prinses Máxima met hoofddoek

Zes op de tien Nederlandse moslima’s in de leeftijd van 15 tot 35 jaar- zo’n 80.000 jonge vrouwen – draagt tegenwoordig een hoofddoek. Niet door onderdrukking, maar juist als onderdeel van hun identiteit. Dat blijkt uit een landelijk onderzoek dat werd uitgevoerd ter gelegenheid van de publicatie van ‘Hoofdboek’, een grootschalig project dat Nederlanders een kijkje in de wereld van hoofddoekdraagsters geeft. Er blijken veel vooroordelen over dit kledingstuk te zijn. Uit de resultaten komt bijvoorbeeld naar voren dat de hoofddoek in toenemende mate een mode-item wordt, waarbij de hoofddoek steeds meer wordt aangepast op de outfit. Dit maakt de moslima voor veel modeketens en merken een interessante doelgroep.

Geld dragen naar Griekenland – Cool Koutouloufari (5)

Onze laatste avond besloten we het erop te wagen. We bleven hoog in de heuvels en zouden friet en kroketten gaan eten bij een Friet van Piet. Eén keer moest kunnen. Bovendien zouden we het aan niemand vertellen bij thuiskomst. In plaats van direct naar beneden te gaan, sloegen we nu linksaf, schuin naar boven de kronkelhoofdstraat van Koutouloufari in. Om de haverklap scheurden er scooters en auto’s voorbij. De truc was om je rug langs de grove muur te schuren en vooral niet te vergeten je tenen in te trekken. ‘Good evening!’ hoorden we links en rechts. We bleven strak voor ons uitkijken. Tot we op een hoek tegen Mezes by Alex and Christines stuitten. Dit klonk het minst erg voor een frikandellentent besloten we en stapten erop af.

Geld dragen naar Griekenland – Wannabeachboys (4)

Na deze traumatische ervaring durfden we alleen nog naar Klein-Rusland te gaan. We waren echter niet de enigen die zich hier thuis voelden. Vandaag werd een derde van de strandstrook bezet door twee diep gebronsde spierbundels. Onder luid geschreeuw speelden ze een partij beachball. ‘Bravo!’ riep de een steeds tegen de ander. En: ‘Fuori!’ wanneer de bal in het water viel. De Griek had blijkbaar geleerd dat Italianen dé versierders der aarde waren en wanneer hij nou net zou doen alsof hij Italiaanse wortels had, zou dit zijn kansen bij de dames vergroten. Af en toe liet hij de bal ‘per ongeluk’ richting een groep Russinnen rollen, zodat hij hen kon vertellen: ‘Ja nemnogo govorju po-russki.’ Hij sprak een beetje Russisch, wat ook precies dat was.

Geld dragen naar Griekenland – Kreta in een olijvenpit (3)

‘Het is echt supergezellig daar! Barry is helemaal in de mood!’ Wild enthousiast stoof de Noord-Hollandse ons voorbij richting de receptie, toen we die avond terugkeerden. Een groep terraszitters kwam direct overeind om hun zitsessie voort te zetten op barkrukken. Tijd om het eiland te gaan verkennen. We huurden een bouwpakket Porsche, plakten een sticker over ‘car rent’ en vertrokken de volgende ochtend geheel in stijl. We vermeden de smogveroorzakende hoofdstad Heraklion en ook in Malia hadden we het snel gezien, of beter gezegd: zij met ons. Aangezien de plaats meer weg had van een Britse hooligan kolonie dan een Grieks dorp, met haar pub na pub, boksmachines en bikinibeaches, werden we weggekeken alsof we politie in burger waren.

Geld dragen naar Griekenland – Klein-Rusland (2)

‘Wel leuk om al die wijven in bikini te zien hè?’
‘Ja hè.’
‘Die blonde daar is wel een heet wijf.’
‘Ja hè.’
We grinnikten. De twee grijzende Russen keken elkaar vragend aan.

Op zoek naar een nieuwe zwemgelegenheid, waren we die ochtend de heuvels afgedaald. Een activiteit die veel hotelgenoten teveel moeite was. Maar hé, waarom zou je in hemelsnaam een dure scooter huren als er zo’n reuze gezellige barman tot je beschikking staat? En dus waren Barry’s barkrukken fulltime bezet door dikke konten en bierbuiken. Tijdens ons ritje naar het lonkende water spotten we tientallen in het Russisch geschreven menukaarten, billboards waarop Russische koeienletters bont aanprezen en een aantal Russische winkels. Ook dit land was al belegerd door de russenplaag. Niet geheel verrast belandden we op een strand met negentig procent Rus.

Geld dragen naar Griekenland – Barman Barry (1)

We lazen over mensen die bang waren om naar Griekenland te gaan. ‘Stel dat er opeens een staking uitbreekt op het vliegtuig,’ vertelde een vrouw in een krantenartikel. ‘Mwuhahaha!’ lachten we smalend. ‘Wat een angsthazen! Dan kun je wel niks meer doen.’ Na een belabberde zomer, met veel regen en chagrijnige hoofden, smachtten we naar zon en dus verruilden we grauw en grijs voor blauw, oogpijnigende witte huizen en gastvrije Grieken, die ons in elke winkel een ouzo inschonken. Ja, wij durfden wel! Zo zuidelijk en zo lang mogelijk. Op naar Kreta!

‘Kalimera!’ een warmhartige receptioniste overhandigde ons de sleutel. Niet zo’n stom pasje waarvan je altijd bang bent dat-ie het niet doet, maar een lekkere ouderwetse, huiselijke sleutel. En vanzelfsprekend. Dit hotel, uitgestrekt over een heuvel, was in handen van echte Grieken, die het authentieke, traditionele karakter wilden behouden. Slaapdronken van als vee naar onze bestemming geloodst te zijn, volgden we het kronkelpaadje langs zandkleurige laagbouw en citrusvruchten, richting het zwembad. Achter de bar stond een man met een uitgestreken gezicht.